دژ آزاد مردان                           

                                           کوه  شو  ها ای  حصار  امن  مردان   دلیر
                                           ای فرازت  چشم نواز و ای هوایت  دل پذیر
                                           دیدنِ قامتِ تو   جلو ه ای  از ذات   خداست
                                           که مقیم   تو بصیر   است و  نَعیم    تو کثیر
                                            از همه دار ودرخت هایی که بود درسینه ات
                                            همچو مادر داده ای،برکودکانت،شهد و شیر
                                            مادر    فرزانه    فرزند  ، گوهر   والا   مقام
                                            ای که از  دامان تو   برخواست  اجداد  کبیر
                                            یادگار   کوروش   و    کمبوجیه   و    کیقباد
                                            ای که دادی از سخاوت خیل را تاج  و سریر
                                            ای که پایت برزمین است و  سرت برآسمان
                                            ای بلندا  مرتبه ،  ای باوقار ، ای  بی نظیر
                                            آنچنان تو  با  شکوهی  و  سرافراز و  رفیع
                                            که نمی گنجد به  وهم  خودستای  نا بصیر
                                            همچنان آراسته و سرسبز و  پا  برجا بمان
                                            تا بگردد  در فضای  تو  طنین   انداز   صفیر
                                            از سر  نابخردی ها،   عده ای   کوته   نظر
                                            می کشند از اوج اعلا ناجی  خود را به زیر  
                                            آن  همه  از خود  گذشتگی  نمودی  عاقبت
                                            ناسزا با دست بعضی ناسپاس گشتی اسیر
                                            ناسپاسانه    بریدند    کاکل    زلف    تورا
                                            تا که از جلوه بیفتی و به گردی گوشه گیر
                                            بهر  احیای  کوه شو   ای  برادر  باز  گرد
                                            تاکه بر داریم با هم  هردوگام در یک مسیر
                                            یاد   دوستان  نرود  نعمت   بادام   و  بلوط
                                            ای  که  بودی  قرنهایی از فقیران  دستگیر
                                            از   چراغی  و   جوادی  بر  نیاید   مدح  تو
                                            ای دژ  آزاد  مردان   ،  ای    تعلق   ناپذیر

 
........شادباشید