به نام خدایی که لُر آفرید                 دلش را از اندوه پُر آفرید

غمِ لُر غمِ غربتِ کوچ نیست                 خداوند لُر بره و قوچ نیست

خداحافظ ای کوچ هر سال من               خداحافظ ای بخت و اقبال من

خداحافظ ای چشمه های قشنگ              خداحافظ ای اسب و زین و تفنگ

      خداحافظ ای مردم ساده پوش             خداحافظ ای ایل پر جنب و جوش

خداحافظ ای مَشک و دُوْ و کَره             خداحافظ ای کبک و میش و بَره

یکی نْی بیاهِه ز کِینو به مال               بخونه سی مون کمی دِی بَلال

دلُم تنگِ سی پازِنونِ مُنار                    دلُم تنگِ سی بِرنُو سُوزِوار

  دلُم تنگِ سی مال و مشک و بُهون            سی کِیماس و مِرداس شاهنامه خون

دلُم ایخو وا مَم رضا و خلیل                 بِگَردُم به جُست کِلوُس و چَویل

دلُم ایخو برگرده او روزگار                    رِوِه مالِمون پشتِ تَنگِ مُنار

دلُم ایخو جونُم بهاری بوهِه                  همه زندگیم بختیاری بوهِه

تو ای ایلیاتی تو ای مرد کوچ                لُر و ترکمن،کرد و ترک و بلوچ

تو بشنو حدیث دل این مُرده را             تکاپوی بُغض ترک خورده را

غریبانه در انزوا مانده ام                      من از کوچ و از گله جامانده ام

   غریبیم و از غربت آزرده ایم                  نفس می کشیم از نفس مُرده ایم

                      شاعر: روشن سلیمانی

نویسنده: علامه شهید مرتضی مطهری(ره)

وقتی بچه بودم، منزلمان در مجاورت حضرت عبدالعظیم بود، آن وقتها قطار راه آهن به صورت امروزی نبود و فقط همین قطار تهران- شاه عبدالعظیم بود. من می دیدم که قطار وقتی در ایستگاه بود، بچه ها دورش جمع می شوند و آن را تماشا می کنند و به زبان حال می گویند: « ببین چه موجود عجیبی است!» معلوم بود که یک احترام و عظمتی برای آن قائل هستند. تا قطار ایستاده بود، با یک نظر تعظیم و تکریم و احترام و اعجاب به او نگاه می کردند تا کم کم ساعت حرکت قطار می رسید و قطار راه می افتاد. همین که راه می افتاد، بچه ها می دویدند، سنگ بر می داشتند و قطار را مورد حمله قرار می دادند. من تعجب می کردم که اگر به این قطار باید سنگ زد، چرا وقتی که ایستاده یک ریگ کوچک هم به آن نمی زنند و اگر باید برایش اعجاب قائل بود، اعجاب بیشتر در وقتی است که حرکت می کند.این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم.

دیدم این قانون کلی زندگی ما ایرانیان است که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن است، مورد احترام است. تا ساکت است، مورد تعظیم و تجلیل است. اما همین که به راه افتاد و یک قدم برداشت، نه تنها کسی کمکش نمی کند، بلکه سنگ است که به طرف او پرتاب می شود و این نشانه یک جامعه مرده است. ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که متکلم هستند نه ساکت؛ متحرکند نه ساکن؛ باخبرترند نه بی خبرتر ... ».؟!!!!

به نام خدائی که جان می دهد            به انسان توان و بیان می دهد

خدائی که بـی امــر او در بهـار            نرویـد یکی بـرگ از شاخسار

                                                           (داراب رئیسی)

کتاب شعر

خوننامه علیداد رستم بختیاری منتشر و روانه بارازکتاب شد

"علیداد خدرسرخ پسر آمحمدعلی و نوه آشعبان زراسوند خدر سرخ بود.در سال 1326 هجری قمری در قلعه لیت شهرستان اندیکا طی یک توطئه به قتل رسید. بدون تردید یکی از طوایف بزرگ و سرشناس بختیاری که در تاریخ بختیاری و حتی در تاریخ معاصر ایران خوش درخشید و برای بختیاری ها افتخارات زیادی کسب کرد ، طایفه جلیلهزراسوند است. این بزرگ طایفه که از سرشاخه های دورکی باب است ، با وجود مردانی شایسته ، لایق و شجاع توانست ، نام آوری و شایستگی خود را به اثبات رساند و نام خود و بختیاری را جاودانه سازد. یکی از مردان بزرگ این ایل خوشنام ، « آعلیداد» بود. یل دلاوری که در جوانمردی ، شجاعت و دلاوری بی بدیل و شهره  در خطه جنوب ایران بود. آعلیداد که با عنوان « رستم بختیاری » از وی یاد می شود ، به اسطوره ای جاودانه در میان بختیاری ها تبدیل شده است ، اگر چه نامش  شجاعت ، عیاری ، پهلوانی و داستانهای شاهنامه را تداعی می کند ، فرجام زندگیش ، تراژدی غمباری را روایت می نماید که بیش از هر چیز ماهیت ساختار زورمدارانه و مستبدانه نظام خان سالاری را افشا و برملا می کند و حرص و طمع جویندگان قدرت را به نمایش می گذارد. با اینکه بیش از 160 سال از جنایت هولناک قتل بیرحمانه و ناجوانمردانه وی می گذرد ،اما  مردم چنان از وی سخن می گویند که گویی سالیان سال با وی زندگی کردند و این مهم فقط و فقط به خاطر روحیات مردم پسند و بهره مندی وی از خلق و خوی مطلوب ایلیاتیان بوده است.فرهنگ یک قوم زمانی ماندگار می شود که بزرگان و اندیشمندان آن قوم به پویایی آن بیندیشند و در این راه قدم بردارند.

  "کتاب شعر"خوننامه علیداد،رستم بختیاری اثر شاعر ارجمند و صاحب سخن آقای داراب رئیسی بختیاری،در پائیز 1393 منتشر و روانه بارر فروش کتاب در سراسر کشور گریدید علاقه مندان خرید کتاب میتوانند در اهواز به کتب فروشی جعفری و در مسجدسلیمان به کتاب فروشیهای بامداد، عرفان و ورزنده مراجعه نمایند- تلفن تماس 09161810377

داراب رئیسی بختیاری (مدملیل ) از شاعران معروف و نام آشنای بختیاری است ایشان متولد شهرستان مسجد سلیمان است و تاکنون چندین کتاب در موضوعات شعر و ادب بختیاری منتشر نموده وی مدیر مسئول ماهنامه کهرنگ است. کتاب مجموعه شعر «گلبانگ بختیاری» (۱۳۷۰) و دوبیتی های بختیاری(۱۳۷۲) از جمله ی آثار اوست. شاد باشید

نوشته دکتر عزت اله عبدالهی نوروزی


حاكمان اتابك پناهگاهي براي اديبان و دانش دوستان بودند، و دوره ي آنان سرشار از معنويت وفرهنگ براي ديار لر بزرگ بود.سرزمين لر بزرگ در سايه حاكماني فرهنگ دوست ، مركز داد وستد علم ، دين ومعنويت بود.مدارس و اتابكيه1 هاي لرستان و مال امير مركز حكومت آنان، هم چون دانشگاه هاي امروزي پررونق و دانشمندان زيادي مقيم يا فارغ التحصيل آنها بودند. رجوع به متون بازمانده از آن عهد ما رابه اين نكته رهنمون مي سازد كه عصر پرشكوه فرهنگ وتمدن اتابكي چگونه بر جغرافياي اين ديار سايه گستر بوده است .

ادامه در ادمه مطلب...

اولين نوجوان سيزده ساله دفاع مقدس،اسطوره مقاومت مردم  خرمشهر , و یادگار مردم شهید پرور و قهرمان خیز شهرستان مسجد سلیمان