چوخواهی که لذت بری از بهار
برو  اندیکا   و  بگرد   آن  دیار
به مهمان نوازی  همه شهره اند
به مردانگی جمله اعجبوبه اند
هوا  دلپذیر  و  زمین سبزه زار
 مُفرش  شده سایه  سار  کنار

ادامه در ادامه مطلب...

نویسنده وپژوهشگر: حسین چراغیان بختیاری

شهر گلگیر  بین 49درجه و 10 دقیقه تا 49 درجه و 59 دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ و30 درجه و 37 دقیقه تا 31 درجه و5/41 دقیقه عرض شمالی از خط استواقرار گرفته است.

از مهمترین ارتفاعات گلگیر کوه آسماری است که 1390 مترار سطح دریا ارتفاع دارد.فاصله مرکزاین شهر تاشهرستان مسجدسلیمان به طول 45 کیلومتر و تا مرکز استان 170 کیلومتر و تا پایتخت994 کیلومتر و از نقطه صفر مرزی یعنی پل سی میلی تا شهرستان هفتگل 15 کیلومتر و تا شهرستان رامهرمزد حدود 40 کیلومتر به عبارتی دیگر گلگیر از طرف جنوب شرق به شهرستانهای هفتگل و رامهرمز و از طرف شمال شرق به شهرستان ایذه و از سوی غرب به شهرستان مسجد سلیمان و از جانب غرب و جنوب غرب به منطقه نفت سفید و شهرستان شوشتر منتهی گردیده است.

ادامه در ادامه مطلب....

نویسنده و پژوهشگر: حسین چراغیان بختیاری

آبژدان قدیم
آبژدان در شمال استان خوزستان واقع شده دارای اقلیم گرم و خشک است.پیشینه آن‌ وابسته به رویدادها و تاریخ چهارلنگ خواجه موگویی و طوایف هفت لنگ است که پیش از این در مقاله معرفی قلعه خواجه موگویی بیان شد.
آبژدان سال ۱۳۰۰ خورشیدی حدود دوهزار نفر جمعیت  عشایری از طوایف مختلف داشت که فصل پاییز را در شالیزارهای اراضی وسیع حاشیه رودخانه کارون که زیر دریاچه سد شهیدعباسپور(رضاشاه سابق) مدفون است

ادامه در ادامه مطلب...

بشر از دیر باز به منظور امنیت و مبارزه با دشمنان خود نیازمند سلاح بوده است.
درنبردهای دوره ایران باستان از اسلحه هایی چون کمان،کمند، تبرزین، شمشیر و گرز استفاده می شد.

ادامه در ادامه مطلب.....

چنانت بکوبم به گرز گران
که پولاد  کوبند  آهنگران

ادامه در ادامه مطلب...

منیژه منم دخت افراسیاب
برهــنه نـدیده رخـم آفـتاب
فردوسی

 ادامه در ادامه مطلب...

                                          یاد  باد    آن  روزگار   و  آن   اَیامِ   اولی
                                          که  بُنه  اولاد  بود   و    بُنه وار  جانعلی
                                          بُنه ی   دیگر   خدادادوند   و  تلخاب نظر
                                          همجوارش  شامصیروند  و کنارش گندلی
                                          سرگچ و آب قلعه و شوکل راکی ازکیارس
                                          پهلو   دارش  گندلی  در  آبژدان   مدملی
                                          هم صفا مرسوم  بود و هم  وفا و  عاطفه
                                          صاحب  فهم   و  کمال و معنویات، پر دلی
                                          مردمان آن زمان چه شوروشوقی داشتند
                                          از برای  مهر    ورزی  و  وفاق  و  همدلی
                                          عشق بود و دوستی بود  و صفا و سادگی
                                          پشت مردان شجاع،زن های جامه مخملی
                                          مجلس آرایان می آوردند دلهارا  به   وجد
                                          شیر مردان با سواری شیر زن ها با  کِلی
                                          بوی   نان   تازه  و  دود   بلند   چاله  ها
                                          بود جاری صبح تا شب از سوی هر منزلی
                                          بس مقدس بود  وجاق  و ذکر نام  نعمات
                                          قسم  نان و نمک بود ، نقل در هر محفلی
                                          تو بمیری،من بمیرم، بختِ بَوم،ارواح  دات
                                          زین قبیل سوگندها ردو بدل می شد کُلی
                                          سرشب آوای سگ، نیمه شب غورباقه ها
                                         سپیده      دم    بانگ    خروسِ     کاکُلی
                                         آنچنان   آرامشی   بود،  پایدار   و  برقرار
                                          زیرسقف خانه های سنگ و چوب وکاهگلی
                                          یاد  آن  روز ها  بخیر  و  لوکه های بادمی
                                         خیمه ها چادر سیاهُ، کپر ها چوب چندلی
                                          حال که آمد نامی  از بنه ی اولاد در میان
                                          یاد  آسهراب  به   خیر  و  اقتدار  سبزعلی
                                          یاد سردار اسعد و مشروطه خواهان  دلیر
                                          یاد امان الله خان و آرسول و خسرو و آ نور علی
                                          سال های خشکسالی، مشکل و پر ماجرا
                                          خان ایل، می کرد ایثار، تا نباشد مشکلی
                                          حاج حسن آقا ، پزشک  حاذق ،  ایل بزرگ
                                          مردی  دانا و  درستکار  و  حکیم   عادلی
                                          پا به مکتب نا گذاشته، کیمیاگر شد  نگار
                                          آن که طبعش سنتی بوده و، علمش ازلی
                                          دربر خصم  خبیثی  همچو  تازی و  مغول
                                          اندیکا  بوده  دژ  مستحکم  و   جان حایلی
                                          ما که داریم گل به پیشوازعزیزان می بریم
                                          بهتر  آن  که  بر  سر  سبد  باشد سمبلی
                                          یاد شهید  علی گدا ، مرتضیِ،  پور حسین
                                          یاد مجموع شهیدان وطن آقا بهنام و  علی
                                          ذکر   نام   نامی ، بهنام   و   همرزمان  او
                                          می کند آیینه ی  دل  را شفاف  و صیقلی
                                          عاشقان  راستین ، سینه  سوخته ی وطن
                                          دست  های   پینه   بسته ، پاهای   تاولی
                                          چشم دل بگشا و بستان را به کاوید بادقت
                                          شاید برجا مانده است،مشت پری از بلبلی
                                          مطربا  بنواز   که  از   آهنگ   تو  و شعر ما
                                          باز به رقص  آید  دو باره  کبکی و  قرقاولی
                                          بذر  لعلی  کاشتیم  ما   در  میان  بوستان
                                          تا از این دفتر بچیند بعداز این هرکس گلی
                                          ما سرودیم شعر ناب و شادمانی بخش را
                                          تا جذاب  آید به  چشمی و  نشیند بر دلی
                                          همزمان   تقدیم  باد  برگندلی و  مدملیل
                                          از  چراغی  و    جوادی   هدیه  نا   قابلی
 
............... شادباشید

سراینده،حسین چراغیان بختیاری و ابراهیم جوادی نسب ـ فروردین 1399

کوه قلندر و تالاب نگین شیمبار

نویسنده و پژوهشگر: حسین چراغیان بختیاری

جلگه گرمسیری شیمبار در شمال خوزستان واقع گردیده و تقریباً نزدیک به نقطه صفر مرزی بین استان خوزستان و چهارمحال بختیاری قرار دارد. این منطقه از توابع بخش چلو شهرستان اندیکا می‌باشد که در 45 کیلومتری شهر قلعه خواجه و یک‌صد کیلومتری مسجدسلیمان و220 کیلومتری اهواز است. دشت شیمبار از شرق به کوه دِمه و از جنوب غرب به چال مًنار و از جنوب به کوه قلندر و کوه دِلا و از  شمال شرق به منطقه کًتک و للر و کوههای پر برف کینوح و لیله متصل است.

ادامه در ادامه مطلب...