یاد  باد    آن  روزگار   و  آن   اَیامِ   اولی
                                          که  بُنه  اولاد  بود   و    بُنه وار  جانعلی
                                          بُنه ی   دیگر   خدادادوند   و  تلخاب نظر
                                          همجوارش  شامصیروند  و کنارش گندلی
                                          سرگچ و آب قلعه و شوکل راکی ازکیارس
                                          پهلو   دارش  گندلی  در  آبژدان   مدملی
                                          هم صفا مرسوم  بود و هم  وفا و  عاطفه
                                          صاحب  فهم   و  کمال و معنویات، پر دلی
                                          مردمان آن زمان چه شوروشوقی داشتند
                                          از برای  مهر    ورزی  و  وفاق  و  همدلی
                                          عشق بود و دوستی بود  و صفا و سادگی
                                          پشت مردان شجاع،زن های جامه مخملی
                                          مجلس آرایان می آوردند دلهارا  به   وجد
                                          شیر مردان با سواری شیر زن ها با  کِلی
                                          بوی   نان   تازه  و  دود   بلند   چاله  ها
                                          بود جاری صبح تا شب از سوی هر منزلی
                                          بس مقدس بود  وجاق  و ذکر نام  نعمات
                                          قسم  نان و نمک بود ، نقل در هر محفلی
                                          تو بمیری،من بمیرم، بختِ بَوم،ارواح  دات
                                          زین قبیل سوگندها ردو بدل می شد کُلی
                                          آنچنان   آرامشی   بود،  پایدار   و  برقرار
                                          زیرسقف خانه های سنگ و چوب وکاهگلی
                                          یاد  آن  روز ها  بخیر  و  لوکه های بادمی
                                         خیمه ها چادر سیاهُ، کپر ها چوب چندلی
                                          حال که آمد نامی  از بنه ی اولاد در میان
                                          یاد  آسهراب  به  خیر و  اقتدار  سبز علی
                                          یاد سردار اسعد و مشروطه خواهان  دلیر
                                          یاد باد امان الله خان ـ خسرو و آ نور علی
                                          سال های خشکسالی، مشکل و پر ماجرا
                                          خان ایل، می کرد ایثار، تا نباشد مشکلی
                                          حاج حسن آقا ، پزشک  حاذق ،  ایل بزرگ
                                          مردی  دانا و  درستکار  و  حکیم   عادلی
                                          پا به مکتب نا گذاشته، کیمیاگر شد  نگار
                                          آن که طبعش سنتی بوده و، علمش ازلی
                                          دربر خصم  خبیثی  همچو  تازی و  مغول
                                          اندیکا  بوده  دژ  مستحکم  و   جان حایلی
                                          ما که داریم گل به پیشوازعزیزان می بریم
                                          بهتر  آن  که  بر  سر  سبد  باشد سمبلی
                                          یاد شهید  علی گدا ، مرتضیِ،  پور حسین
                                          یاد مجموع شهیدان وطن آقا بهنام و  علی
                                          ذکر   نام   نامی ، بهنام   و   همرزمان  او
                                          می کند آیینه ی  دل  را شفاف  و صیقلی
                                          عاشقان  راستین ، سینه  سوخته ی وطن
                                          دست  های   پینه   بسته ، پاهای   تاولی
                                          چشم دل بگشا و بستان را به کاوید بادقت
                                          شاید برجا مانده است،مشت پری از بلبلی
                                          مطربا  بنواز   که  از   آهنگ   تو  و شعر ما
                                          باز به رقص  آید  دو باره  کبکی و  قرقاولی
                                          بذر  لعلی  کاشتیم  ما   در  میان  بوستان
                                          تا از این دفتر بچیند بعداز این هرکس گلی
                                          ما سرودیم شعر ناب و شادمانی بخش را
                                          تا جذاب  آید به  چشمی و  نشیند بر دلی
                                          همزمان   تقدیم  باد  برگندلی و  مدملیل
                                          از  چراغی  و    جوادی   هدیه  نا   قابلی
 
............... شادباشید

سراینده،حسین چراغیان بختیاری و ابراهیم جوادی نسب ـ فروردین 1399