یاد باد آن روزگار و آن اَیامِ اولی
که بُنه اولاد بود و بُنه وار جانعلی
بُنه ی دیگر خدادادوند و تلخاب نظر
همجوارش شامصیروند و کنارش گندلی
سرگچ و آب قلعه و شوکل راکی ازکیارس
پهلو دارش گندلی در آبژدان مدملی
هم صفا مرسوم بود و هم وفا و عاطفه
صاحب فهم و کمال و معنویات، پر دلی
مردمان آن زمان چه شوروشوقی داشتند
از برای مهر ورزی و وفاق و همدلی
عشق بود و دوستی بود و صفا و سادگی
پشت مردان شجاع،زن های جامه مخملی
مجلس آرایان می آوردند دلهارا به وجد
شیر مردان با سواری شیر زن ها با کِلی
بوی نان تازه و دود بلند چاله ها
بود جاری صبح تا شب از سوی هر منزلی
بس مقدس بود وجاق و ذکر نام نعمات
قسم نان و نمک بود ، نقل در هر محفلی
تو بمیری،من بمیرم، بختِ بَوم،ارواح دات
زین قبیل سوگندها ردو بدل می شد کُلی
آنچنان آرامشی بود، پایدار و برقرار
زیرسقف خانه های سنگ و چوب وکاهگلی
یاد آن روز ها بخیر و لوکه های بادمی
خیمه ها چادر سیاهُ، کپر ها چوب چندلی
حال که آمد نامی از بنه ی اولاد در میان
یاد آسهراب به خیر و اقتدار سبز علی
یاد سردار اسعد و مشروطه خواهان دلیر
یاد باد امان الله خان ـ خسرو و آ نور علی
سال های خشکسالی، مشکل و پر ماجرا
خان ایل، می کرد ایثار، تا نباشد مشکلی
حاج حسن آقا ، پزشک حاذق ، ایل بزرگ
مردی دانا و درستکار و حکیم عادلی
پا به مکتب نا گذاشته، کیمیاگر شد نگار
آن که طبعش سنتی بوده و، علمش ازلی
دربر خصم خبیثی همچو تازی و مغول
اندیکا بوده دژ مستحکم و جان حایلی
ما که داریم گل به پیشوازعزیزان می بریم
بهتر آن که بر سر سبد باشد سمبلی
یاد شهید علی گدا ، مرتضیِ، پور حسین
یاد مجموع شهیدان وطن آقا بهنام و علی
ذکر نام نامی ، بهنام و همرزمان او
می کند آیینه ی دل را شفاف و صیقلی
عاشقان راستین ، سینه سوخته ی وطن
دست های پینه بسته ، پاهای تاولی
چشم دل بگشا و بستان را به کاوید بادقت
شاید برجا مانده است،مشت پری از بلبلی
مطربا بنواز که از آهنگ تو و شعر ما
باز به رقص آید دو باره کبکی و قرقاولی
بذر لعلی کاشتیم ما در میان بوستان
تا از این دفتر بچیند بعداز این هرکس گلی
ما سرودیم شعر ناب و شادمانی بخش را
تا جذاب آید به چشمی و نشیند بر دلی
همزمان تقدیم باد برگندلی و مدملیل
از چراغی و جوادی هدیه نا قابلی
............... شادباشید
سراینده،حسین چراغیان بختیاری و ابراهیم جوادی نسب ـ فروردین 1399
