بهار    اندیکا    و    کوهسار    آن
                                           کند  آدمی  شاد  و  روشن   روان
                                           گیاهانُ  و   گلها  همه  رنگُ  رنگ
                                           طبیعت فرح بخش و صحرا قشنگ
                                         

ادامه در ادامه مطلب...

                                                       بهار اندیکا
                                          

                                           بهار    اندیکا    و    کوهسار  آن
                                           کند آدمی  شاد  و  روشن  روان
                                           گیاهانُ  و  گلها  همه رنگُ  رنگ
                                           طبیعت فرح بخش و صحراقشنگ
                                           شگوه و  شگفتی و نقش و نگار
                                           به دشت گل و سوسن و هر دیار
                                           بخوانید  بلند   نغمه ی  دَی  بلال
                                           به  عشقِ  خداوند یِ    ذوالجلال
                                           بپاداشت کوه ها شگفت چون منار
                                           که  جاویدنی  باشد    و   ماندگار
                                           صفایِ   هوایِ   گُل   و   کوهسار
                                           شود   آدمی   غرق   در    مرغزار
                                           بیا   اندیکا  سبزه     زارش   تمیز
                                           همه شاد از آن عنبر و مشک  بیز
                                           مزارع   گندم،  زمین     سبز  رنگ
                                           کوهستان  زیبا    درختان    شنگ
                                           قدم رنجه   فرما  به   شیرین بهار
                                           لب   چشمه   و  جنگل و این دیار
                                           ز  کینو  و  لیله  و  هم  تنگِ سرد
                                           پیاده  رود    دسته ی  کوه    نورد
                                           نظر کن به  تاراز  و  آن   جا  و  بار
                                           سپید  پوش  و  خرم به  فصل بهار
                                           بلوطان  پر پلک   زمین  پرُ ز سنگ
                                           بهر   شاخساری   شکوفه قشنگ
                                           شنیدم  حکیمی  به  داد  این  خبر
                                           لُرستان     مأوای،   بَدر    در    للر
                                           دو سد  بسته بر روی    کارون  رود
                                           ز  ما    بر    بزرگان   ایران    دورود
                                           خدایا      کمک      کن     بایرانیان
                                           تو   یاری   بفرما    باین     مردمان
                                           خدارا  بسی شکر  به   هر  انجمن
                                           چراغی   همی  بود  شیرین سخن

                                           سراینده-حسین چراغیان بختیاری

                                           * اندیکا، بهشت گردشگران

                                           چو خواهی که لذت بری از بهار
                                           برو  اندکا    و   بگرد    آن   دیار
                                           به  هر کوی  و آبادی و  دهکده
                                           بلوط   های   تازه  شکوفه  زده
                                           ببین عطرِ کِلخونگ  و بادام و بٙن
                                           گل و سنبل و سوسن و یاسٙمن
                                           به  پرسید   از    مردمِ  اهل  فٙن
                                           ز دژها   و  از    قلعه های   کُهٙن 
                                           بهاران  بیایید   بر این    سرزمین
                                           شگفتی   درونِ  شگفتی  ببین
                                           ببینید    جاهای     نادیده     را
                                           وٙ  بشنو  حکایاتِ   نشنیده   را
                                           به شور آفرینی کوشگ    و گُدار
                                           به  آن  رٙگرٙگِ  پیچ  و   تابِ  منار
                                           ز گلگشت  شیمبار خدارا سپاس
                                           نسیمش لطیف و همه با کلاس
                                           بهاران   و   هنگام    سیزده  بدٙر
                                           نریزید   زباله به  این  دشت و  در
                                           طبیعتِ بکری و بی عیب و نقص
                                           خرامان شده کبک و آهو به رقص
                                           هرآن کس که دنبال آسایش است
                                           همین خطه  مأوای  آرامش  است
                                           چو  تاراز   ندیدم   رفیع  و   رشید
                                           بسانِ   عروسان    جامه    سپید
                                           خط   و  خال مشکینِ  کبکِ  دری
                                           بدونِ   رقیب   می    کند   دلبری
                                           ز  کمبو به پُرس  ای   کیانی  تبار
                                           کجایند    مردان    چابک    سوار
                                           ز  دوراب  و  شلا،   کُتُک   و   لٙلٙر
                                           ز کوشگ  و  جزیره   چگویم   دگر
                                           اگر   می توانی   به    کینو    برو
                                           که   دارد  دل  از دلبران     در گرو
                                           گل  و سنبل  سبزه   و   یاسمین
                                           هوا   روح  فزا  و   زمین   دلنشین
                                           به    تاراز    آواز     کبک      وطن
                                           رساتر    ز   آهوی   چین و   خُتٙن
                                           جوادی هر آنچه که گفت زین دیار
                                           به   تاریخ  پیوست  و  شد ماندگار 

                                           سراسنده - ابراهیم جوادی نسب